تیرگی به نور و روشنی است ، سفری که در کوله بار آن جزء صداقت ، پاکی ، گذشت و مهربانی چیز

دیگری نیست و مسافر انسان پاکباخته ای است که جرمی جزء عاشقی ندارد ...کسی که در تنهاییم

نشسته و آیینه های روبه رو را به حرف گرفته است و من احساس میکنم در این تنهایی غلیظ زمین را

روی شونه هایم گذاشته اند ... او میرود تا به همه ثابت کند که عشق یعنی از خودگذشتن . . .

       موندن دلیل عاشق بودن نیست . . .                      بعصی ها رفتند تا ثابت کنن عاشقن . . .

بخشید و امشب بی تو در گذرگاه خفته است .

اکنون زمان کوچ پرستوها و نزدیک شدن غروب بر بام شهر است و من باز آخرین قطرات اشکم را روشنی

ستاره های یادت میکنم و نهال عشق را در گلدان خالی زندگیم می کارم تا در نبود تو خزان و تنهایی او

را از پای درنیاورد . چشم در چشم غروب با قلبی پر از درد و سینه ای مملو از تنهایی به یاد شبی می

افتم که مرا با کوله باری از دلواپسی و دلتنگی تنها گذاشتی و آرام سفر کردی . . .

بدزدیم و آنوقت هر جور که دلمان خواست میان آنهایی که دوستشان

داریم قسمت کنیم بیا از همه بهتر باشیم بیا از همه خوبتر باشیم بیا

از همه وفادارتر باشیم و بیا از همه ی این بیاها بگذریم. در زندگی من

و تو افراد زیادی می آیند و می روند اما یادت باشد همه خاطره

نمی شوند .  .  .

                    تا ماندگاریه احساس .  .  .

 غریبه ی دیروز . آشنای امروز . فراموش شده ی فردا . . . !

قدمش افتاد به یه دنیای مجازی . خواست برای خودش یه خونه بسازه که شاید از تنهایی در بیاد .

یه کوله پشتی خرید و رو سر در خونش تابلو زد : : : : :

خیلی نگذشته بود که با چند تا مهمون جدید و ناخونده خوشحالیه بی نهایتی وجودشو گرفت . . .

اما دخترک یاری نداشت و همه ی حرفاش و دلتنگیاش برای یار خیالیش بود . می خواست پیداش کنه

شب تا صبح رو به امید اینکه واقعی بشه و یکبار اونو از تویه قاب خیال دلش تماشا نکنه میگذروند . . .

حاضر بود تموم سکوت شباشو بده تا یه بار ببینتش . . . تموم فکرش بود . با خودش قسم خورده بود اگه

پیداش کنه پیمان تنهاییشو با فرمانروای دشت سکوت بشکنه . . . و دریچه ی قلبشو به روش وا کنه . . .

تا اینکه روزها گذشتن و اون پیداش شد . همونی که آرزوشو داشت . . . اونا عاشق هم شدن . . .

بعد از یه مدتی مجبور شدن کوله پشتیشونو ببندنو یه خونه ی جدید بگیرن . آخه کوله پشتیشون از

عشق پره پر شده بود . اونا میخواستن همه بدونن که عشقشون واقعیه . . .

برا همین اسم خونه ی جدیدشون و گذاشتن : : :: :: : : (¸.•دل اشتباه نمیکنه¸.•*´¨)

حالا اونا هم شدن دو نفر از هزاران هزار مسافر جاده ی عشق . . .

   سلام قشنگم ، فردا روز تولدته بزرگ شدیاااااااااااااا تو بزرگ شدی و من کوچیک دارم پا به پای شمع

   تولدت قطره قطره آب میشممممم ، منت سر تقویمامون گذاشتی زمستان رو خجالت دادی ، بهمن

   رو سرافراز کردی و سوم رو تا ابد شرمنده ی خودت کردی و بقیه ی سیصد و شصت و چهار روز رو

   حسرت به دل یک رویداد نقره ای گذاشتی حسین من اینجا به احترام روز تولد تو یه شمعدون خالی

   و یک شمع جدا جدا درحال سوختنند حسین عزیزم تولدت مبارک . . . من امروز به نیت گام نهادن تو

   به بیست و یکمین بهار زندگی بیست و یکبار خدای برگهای مسافر زمستانی را سجده میکنم . . . و

   بیست و یکبار به روی رهگذران خسته لبخند میزنم و بیست و یک هزار بار آه میکشم . . .

                                          کسی که بیست و یک سال آینده هم همین قدر دوستت دارد . . .

          خیلی ساده : زیباااااااااا تولدت مبارک . . .

فرا رسیدن ماه محرم به عزاداران و عاشقان حضرتش تسلیت باد . . .

محرم، ماه ايثار و از جان گذشتگی است! ماه عشق و شور و فریاد است! ماه سرافرازی بر فراز نیزه

هاست!ماه آمیختن با خون و آمیختن عشق است.

 
                                                                                   سلام بر حسین (ع)

همزمان با اولین روز محرم جلوه های زیبای معنوی حال و هوای مختلف کشور را دگرگون کرده است !

 هر چند که عاشقان اباعبدالله حسین (ع) از چند روز قبل در سراسر کشور به استقبال محرم رفته اند

اما از چهارشنبه شب حضور عزاداران در مساجد و تکایا پر رنگ تر و پر شورتر شده است . . . !

               اشک چشمانم اگر جاری بود رنگ رخسار تو را می دیدم

                                                                این چه بازی بزرگیست که با این همه تکرار

               همچنان در دل دریای رخم جا داری

                                                                و به بد نامی اشک روی گونه های من غلطانی

               ای سپیده همه بیدار شوند روی این ساحل خواب آلوده

                                                                مگر این من که ز هجر تو زمین گیر شدم

               من اگر نالیدم درد دوری تو را می دیدم

                                                                  حال چه نالم که دگر نیست نه این فاصله ها

               کاش همان فاصله ها باقی بود ، حالا که دگر فاصله ها رفته اند

                                                                    نیست حرفی شاید این اخر آن بازی بود

     همین روزها خواهید دید در میان همین سطور در هم ریخته خواهم شکست ، زندگی کاش خواب

     می رفت فقط یک لحظه ، گاهی در ابعاد یک جمله چنان متمرکز میشوم که صدای در هم ریختن

     شیشه های قلبم دلها را می لرزاند ، چنان آه برآوردم که شیشه های مزگانت را نم گرفته کنم ،

     مبادا بغضم را ببینی ازرده شوی  .  .  .

     میدونم . . . خوب هم میدونم که دیگه تکراری شده قصه ی من گمشده و این دلتنگی ها ! اما گاهی آنقدر

    دلتنگی هایت زیاد میشوند که اختیارت را به باد میدهند و قلمت را به دست . . . حالا تو هم اگه نخواستی

    نخوان . . .  او هم که باید بخواند نخوانده میداند . . . من هم که اگر می نویسم چه کنم که محکومم و معتاد

    نوشتن . . . ! " می آمدم و مینشستم اینجا ـ بی تاب ـ و صدایت میزدم . می آمدی مینشستی اینجا حرف .

    . .  حرف که نمیزدی فقط گوش میکردی و تپش های این قلب آروم و مطمئن میشد !

    اما حالا اغلب شبها که ساعتی مانده تا اذان ـ که نخوابیده ام تا سحر ـ رو به این آسمان که با بی خیالی ـ

    نگویم با بی شرمی ـ که ماهش را به رخم میکشد نگاه میکنم انگار که بخواهم تموم دلتنگی هایم را بر سرش

    فریاد بزنم . . . اما نه ، سکوت میکنم خودت که میدونی آدم گاهی موظف میشود به سکوت و رضا !

   باز هم امروز بهت زده و حیران در وسط اتاق می ایستم ، چه سکوت غمباری ! پارچه های سیاه روی دیوارها

   و گلهای خشک و پژمرده ، خبر از فصل جدایی و نیستی میدهد . دیگر کسی نیست که مرا با نگاهش بدرقه

   کند . . . و من دوباره به خودم می آیم !

نمیدونم چرا ؟ اما خوشم نمیاد از آدمایی که فطرت و نیاز و اصل خودشونو انکار میکنن .

هیچکس تافته ی جدا بافته نیست ، همه یه وقتایی تو زندگیشون خوشحالن یه وقتا غمگین و ناامید ، یه وقتا به محبت

کردن نیاز دارن و یه وقتا به محبت دیدن ، حتی یه وقتا هوس میکنن که مث دوران بچگی سوار تاب بشن و یا با شیطنت

از بالای سرسره همدیگه رو هل بدن ، حتی اگه خیلی هم خطرناک باشه .

هممون همینیم پس چرا اینقد تظاهر  ؟

من نمیخوام فرشته باشم ولی سعی میکنم آدم باشم .

دلم نمیخواد کسی وارد زندگیم بشه و همه ی افکار و عقایدم رو زیر سوال ببره ، این بی کس شرف داره به اون زندگی که

صبح تا شب تو رو بخاطر احساست محکوم کنه ؟ ذوق داشتن یک گل سر ، هیجان شروع یک سفر ، هیچکدوم اینا از شعور

و انسانیت آدما کم نمیکنه . هنر اینه که اونقدر دیدت باز باشه که حتی کوچیکترین نعمت ها و خوشی ها برات لذت بخش

باشه . . . شاید همین باشه ! ! ! اما چرا ؟ چرا بعضی از آدما با انکار اصل خودشون اینطوری با احساساتمون بازی میکنن ؟

شاید دلیلش گمراهی ما باشه . . . همین ، فقط همین !!!

                                        ای مسافر غریب ، در دیار خویشتن                                       با تو آشنا شدم ، با تو در همین مسیر

گریه میکردم و غصه میخوردم . . .

صدات تنها صدایی بود که در گوشم میشنیدم . . .

و چشات زیباترین نقاشی دنیا . . .

اما . . . هرچه منتظر شدم نیومدی . . . و حال وضع فرق کرده . . .

دیگه با اومدنت افتاب هم طلوع نخواهد کرد . . .

با اومدنت همه چیز بهم میریزد . . .

زمین به خوابی ابدی فرو میرود . . .

ستاره ها می میرند . . .

گل ها پژمرده میشوند . . .

و من . . .

در این رویای زشت غرق میشوم . . .

پس نیا ، چرا که با اومدنت اینا رو هم از من میگیری . . . !

هرگز نیا !!!

اگه روزگاری تو رو از دست دادم نمیخوام در این روز بقیه رو هم از دست بدم . . .